Yaz için işe aldığımız bakıcının çocuklara iyi bakmadığına ve korkuluk gibi durmaktan başka bir işe yaramadığına mı yanayım, yoksa onu işten çıkardığımız için, bizi kısa bir süre için yeni birini bulmak zorunda bıraktığına mı sinirleneyim bilmiyorum. Hazır iş bulmuş, zaten bir tanesi yarım gün kampta olan çocuklarla günde sadece iki saat oynayıp konuşsa, parasını alıp evine gidecek, okulunun mu ne ise onun ödemelerini yapacak, biz de tatile gidene kadar gül gibi geçinip gidecektik. Demek ki parasıyla da olsa insanın içinde yoksa olmuyor.
Ana gibi harika bir tecrübemiz de var ama artık yeni baktığım insanlara da güvenim kalmadı. Çocuklarla konu, oyna, dışarı çıkar, eğlendir dediğimiz halde çocuklarla mecbur kalmadıkça tek kelime konuşmayan bir insan bizi buldu. Tabi ben aşağı inince veya eşim işten gelince herşey güllük gülistanlıktı. Hoş ben kahvaltıda yanlarındayken de çok konuşmuyordu ama... İnsan evde evcil hayvanı olsa konuşur.
Feci bir aldatılma acısı bu resmen.
