Hastasıyım....

Türkiye'ye gelince hep şikayet mi edeceğiz? Bu da sadece Türkiye'de bulabildiğim, sevdiğim şeylerin listesi.

Restoranlardaki oyun odalarının hastasıyım. Çocuklar da öyle. Başlarında ablaları da oluyor. Yemek bile yediyorlar. Bizim oralarda yok bunlardan. Büyük ihtiyaç halbuki.

Parklardaki spor aletlerinin hastasıyım. Bizim Şikago belediye başkanı Daley'e proje götürmeyi düşünüyorum.

Spor aletlerinde gece gündüz demeden spor yapan pazen şalvarlı, yemenili balıketi teyzelerin hastasıyım. Geçen akşam Fenerbahçe Yoğurtçu Parkında 11:45'te bile vardı bu teyzelerden.

Fenerbahçeden Pendik'e uzanan sahil yolunun hastasıyım. Ama Fenerbahçe - Caddebostan arasını daha çok seviyorum. Şikago'mun Lake Shore'una selam olsun. Onu da özledim.

TRT Çocuk'taki Düş Peşime programının hastasıyım. herkes geziyor ama bunun içeriğini ve sunumunu çok kaliteli buldum.

Mahalle pazarlarının hastasıyım. Pazartesi Göztepe Özgürlük Parkının orada, Salı günü Kadıköy'de, Çarşamba Bostancı'da, Perşembe Kazasker'de ve Cuma Kozyatağı'nda. Hepsini dolaşabilirim her hafta. Ulus Pazarı ne oldu, duruyor mu?

Türk deterjanlarının hastasıyım. En son karadut toplarken ağacın altında kayıp poposunun üstüne oturan Kıpırcan'ın yeni şortuna Amerika'da ne yapsam fayda etmemişti. Renkli Clorox'ta bile beklettim. Burada bir yıkamada o artık yıkana yıkana pişmiş leke çıktı. Amerika'da deterjanlarının (Tide falan) kendine faydası yok. Seneler evvel 10 kiloluk Ariel çuvalı okyanus ötesine taşıyan anneme hak veriyorum. Dönüşte ilk iş Hispanik marketine gidip, oradan mavi boncuklu Ariel deterjan almak olacak.

Bizimkilerin (annemle babam) bahçesindeki mor incirlerin hastasıyım. Yemek sureti ile gelecek seneye kadar depoladım. Yok Amerika'da incir. Artık erik bile geliyor ama böyle mor incir yok.

Algida dondurmaların hastasıyım. Hele ki o karadutlu bilmemneli Magnum. Divine!!!!!

Akdeniz balığının hastasıyım. Bıraksan ben hergün balık yerim. Levrek, Çipura, Lüfer, İstavrit. Sadece sebze, meyve ve balık. Amaaa...

Cemil Cemal Ustaların Uludağ Kebapçısında döner kebap ve şıra ikilisine hastayım. Döner kebabın hasını istiyorsanız bir Bursalı olarak göstereceğim tek adres Uludağ Kebapçısıdır.

Bir hafta daha tadını çıkaracağım. Sonra gelecek seneye kadar bunlar yok.

Fotoğraf: Denizli'ye inerken uçaktan gözüken, Çardak'a yakın Acıgöl. Buradan çamaşır deterjanlarının içindeki Soda maddesi çıkarılıyormuş. Hemen yanında iki kimya fabrikası mevcut. Uçaktan görünüşü gerçekten çok etkileyiciydi. Çektiğim fotoğraflarda gölün tamamını alamadığım için Google Maps'ten görüntü aldım.

Türk insanının sokakta başkalarının bebek ve çocuklarını elleme ve öpme sorunsalı

İki sene evvel yazmışım. İki senedir hiçbirşey değişmemiş görünüyor.

Bu yazının ulaşacağı kim varsa:

Allah rızası için, sokakta tanımadığınız insanlar tarafından izinsiz ellenmek ve mıncıklanmak sizin hoşunuza gitmiyorsa siz de bunu başkalarının bebek ve çocuklarına yapmayın.

Hele izinsiz şap diye öpmek. Allahım, kabusum!!!

Buyrun bu da konu ile ilgili Zihni Sinir projem.

Güneş şemsiyeleri

Bu yaz bizim için hem Chicago'da hem Türkiye'de çok sıcak ve devamlı güneşli geçti. Bazı zamanlarda güneşin altında uzun süre dolaştığımız, yol aldığımız ve hatta sıra beklediğimiz için bu yağmur şemsiyelerini yanımızda taşımaya devam ettik. Hem çocuklara oyuncak eğlence oldu, hem de güneşin cayır cayır yakıcılığından bedenlerinin büyük bir bölümünü korumuş oldular.

Katlanınca ufacık oluyorlar. Arabalarının arkasındaki ufak filede katlanılabilir tuvalet adaptörü ile beraber taşıyoruz.

Fotoğraf: Aya Sofya'nın arka bahçesinden Sultanahmet'e doğru yol alırken çekildi. Çok artistik bir poz olmadı ama idare ediverin. :) İki çocukla sıcağın altında erirken mizansen falan düşünemiyor insan.

Çocukların kendi başlarına yüzmeyi öğrenmelerine yardım

Resmi olarak yazın son gününe uygun bir yazı olsun.

Kıpırcan bu sene kendi başına yüzmeyi öğrendi. Kendi kendine öğrendi diyebilirim.

Çocuklara yüzme öğretmenin başlama noktası onlara su yutmadan suda nefesini tutmayı öğretmek. Çünkü ne yaparsanız yapın kolluksuz ve simitsiz suda durmaya başladıklarında kafalarını tam suyun dışında tutamıyorlar. Su yuttukça da kendi başlarına yüzme istekleri büyük bir hızla geriliyor. Zaten yüzen ufak çocukları görürseniz ördek gibi suya dalıp suyun altında 3-4 kulaç atıp tekrar çıktıklarını ve böyle nefeslerini tutup dala çıka yüzdüklerini göreceksiniz.

Gerekli malzeme: Bir adet çocuk boy deniz gözlüğü ve şnorkel.

Kıpırcan kollukla başladı. Kollukla bile beni bırakmak istemedi bir süre. Kollukla kendi başına yüzebilmesine güvenince de gerisi çorap söküğü gibi geldi. Ama kafasını pek suya sokmak istemiyordu. Bizim çocuklara da istemedikleri birşeyi yaptırmak herkese zulüm. Ben de denemek için çocuk şnorkeli aldım.

Ve BİNGO!

O gün kendiliğinden kolluklar çıktı. Kendi çıkardı. Çünkü artık su yutmuyordu ve gözlerini rahatça açık tutabiliyordu. Kolluksuz kendi kendine yüzmesi ona çok gurur verdikçe gaza geldi. Kolluk, simit faslını böylece oldukça kısa geçtik. Derin denizde yüzüyorsak yine de simitle yüzdü. Ancak kendini güvende hissettiği havuzda şnorkelle kolluksuz ve simitsiz yüzmeye devam etti.

Sonunda geçtiğimiz hafta Ölüdeniz'de artık o kadar egzersiz yapmış ve alışmıştı ki şnorkelsiz yüzmeyi denedi ve başardı. Ben arada ona nasıl nefes tutulacağını, ona yaptıramasam bile karşıdan kendim yaparak çokça göstermiştim. Ayrıca nasıl doğru kulaç atılacağını, değişik kulaç şekillerini, ayaklarını nasıl kullanması gerektiğini de gösterdim.

Kendi kendine başardığı bu iş ona çok özgüven kazandırdı. Hiçbir şekilde zorlamadığım için (arada yapabiliyorum çünkü) ben de kendimle gurur duydum. Teşvik edip ittirmek ile zorlamak arasındaki çizgi anne baba için çok ince bir çizgi.

Bu sene oğluşa hem iki tekerlekli bisiklete binmeyi, hem yüzmeyi öğretmeyi çok istiyordum. Birini kotardık. Diğeri üstünde, Türkiye'ye gelmeden evvel çalışıyordu. Eve dönüşümüzde onu da becereceğinden eminim. Onu da sizinle paylaşacağım.

Pratik Annelik Budur

Pratik Annelik:

"ters psikoloji uygulamayı bilmektir"

Saat 9:00 pm. 5 haftadır (tatil, ziyaret, iftar daveti vs derken) ilk defa çocukları erken yatırabilmiş olmanın zaferi ile odaya çekilip kitabımı bitirmeye çalışıyorum.

Saat 10:30 pm. "Terledim, üşüdüm, susadım, çişim geldi, babam mı geldi, tacım nerede, hayır mor tacımı istiyorum" gibi beni yerimden 30 defa kaldıran bahanelerle bana buhar kaçırtmaya başlayan iki bacaksıza sert ama sakince :

"Hadi kalkın madem. Uyumak istemiyorsanız salona. Yürüyün. Bu akşam uyumanıza gerek yok." diye eşimle annelerinin olduğu salona bırakıp odaya geri dönüyorum.

Saat 10:41 pm Eşim yanıma gelip "Çocuklar nerede?" diye soruyor. "Ben salona bırakmıştım ya" deyince, "geldikleri gibi geri gittiler" diyor. Odalarına giriyorum. Kapı açık. Işık kapalı. İki yemelik yavruyu, birbirlerine sarılmış ve uyumuş vaziyette buluyorum.

:)

Fotoğraf: Kağıthane'de bir düğün mekanı sahibi ters psikoloji uygulamış.

Herşeyin başı sağlık

Bu yazıyı perşembe gecesi yazmış olsaydım çok daha acı bir yazı olabilirdi. 36 saatlik ara hatıralarımı biraz daha yumuşatmıştır umarım.

İşte size bir kabus tatil hikayesi.

İlk hedefimiz Ölüdeniz, Fethiye. (Hatta belki Asortik Krep'i bile görürüm diye düşünüyordum.) Arkasından Denizli (Eşimin anneannesi ve teyzesini ziyaret) ve Pamukkale.

Otelimiz Belcekız Beach Club Hotel çok güzeldi. Tam Ölüdeniz sahilinin dibinde, çarşı caddesinin köşesinde. Odamızı tam bizim için özenle hazırlamışlar. Açık büfe şahane. Herşeyden öte hizmet konusunda aşmışlar. Kımılnaz kahverengi tavuk diye tutturduğunda mutfaktan çıkıp "Siz isteyin biz size hemen yaparız" diye mutfağa giren şeften tutun, beni sedye ile merdivenlerden indirmeye yardım eden personele, artık aile doktorumuz gibi olan otel doktorundan ve doktor hizmetinden, gık dediğimizde odamıza gece gündüz herşeyi getiren housekeeping'e kadar el üstünde tutulduğumuzu hissettik.

Ölüdeniz'de ise deniz malesef ölmüştü. Bildiğiniz, sizlere ömür. Zaten başımıza gelenlerin denizden kaynaklandığını düşünüyorum. Uzaktan pek bir turkuaz rengi ile insanı büyüleyip kendine çeken o muhteşem Ölüdeniz pislenmiş, üstü köpük köpük, dibini görmek namümkündü. Günün belli saatlerinde nahoş kokular yayıyordu. Bu gözlem aslında benim denize girebildiğim bir tanecik günden. (Göz ameliyatım dolayısı ile kafamı denize bile sokmamıştım aslında) Sonra eşimin annesi ve babası ile şehri dolaştıklarında benzer gözlemlerini anlattılar.

İkinci günün sabahı ben feci bir kas ve kemik sızısı ile uyandım. 3 saat sonra ateş başladı. Nalet şeye hiçbir ağrı kesici ateş düşürücü fayda etmedi. Üstüste Novalgin ve Minosete rağmen ateş yükselmeye ve ben inlemeye başlayınca beni kontrol eden otel doktoru bence siz kapıdaki ambulansla hastaneye gidin dedi.

Ambulans ve ekip süper. Ölüdeniz ve Fethiye'de ise yollar rezalet. Ne evler, ne apartmanlar, ne villalar var. Bizim orada olsa o dairelere 500bin dolardan aşağı yanaşamazsın. Adam Fethiye'ye yapmış ama yolu taşlık. Toz toprak. Ana yol asfalt bile değil. Yarısı parke, yarısı taşlı birşey. Üstüne üstlük hız yapılmasın diye hız tümsekleri var.

Ambulansta her tümsekte şehadet getirerek bir gece iki gün konaklayacağım Fethiye Özel Lokman Hekim Esnaf hastanesine vardık. Amerika'da görmediğim ve göremeyeceğim bir hızla acile alınıp bir doktor gördüm. Ki dikkatinizi çekerim Türkiye'de geçerli bir sigortamız yok.

Önce tercüman geldi. "Sağol abla, Ben Türküm. Röfleyi fazla kaçırmışlar bu sefer" diye geri yolladık. Anında kan ve idrar testleri yapıldı. Enfeksiyon çıkmadı. Viral diye teşhis koydu doktor. Serum dayadılar. Sakatlanan paraşütçüler gelip giderken ben yavaş yavaş ayıldım. Düzeldim diye otele geri döndük.

Gece 2 de yine ambulans ile 39.5 derece ateşle hastaneye geri döndük. Bu sefer kalıcı.

Bu arada içimdeki Polyanna deverede. Allahtan eşimin anne babası bizimle. Çocuklar onlara emanet. Yoksa yanmışız. Allahtan iyi hastaneye denk geldik.

Hastanede de hizmet aşmış. Doktor, hemşire, hizmetli birbirinden ilgili. Heryer gıcır gıcır temiz. Odalar geniş geniş. Otel kadar konforlu. Sabah fıstık gibi kahvaltı, öğlen üstünde tüten çorbalı yemek geldi ama ikimiz de zarzor iki lokma yiyebildik. Turizm ofisinden (yabancı hastaları çok olduğu için) bize hemen bir sigorta talep belgesi verdiler sağolsunlar.

Derken sabaha karşı eşim yanımda yattığı yataktan kalkamadı. Ben tam düzeliyorum derken onda ateş başladı.

Bu kabusa daha fazla devam edemeyeceğimizi farkedip biletleri ertesi değiştirttik. Bu değişiklikle bizim planlanan Denizli ziyareti ve eşimin ailesinin Dalyan tatili de gümbürtüye gitmiş oldu.

Yine Allahtan eşim ucundan sıyırıyor ve bir ateş düşürücü ile akşam yalpalayarak otelimize geri döndük. Allahtan çocuklara değil de bize oldu diyerek. Çocuklar babaanne ve dedeleri ile eğleniyorlar, hasret gideriyorlar diye sevinerek.

Derken otele vardığımızda yemekten keyifsiz olan oğluş geceye 37 derece ateşle girdi. Orada can damarımızdan vurulduk resmen. Kıpırcan'ı biz aldık. Kımılnaz'ı babaannelerinin yanına karantinaya yolladık. Hemen ateş düşürücüye başlamamıza rağmen bu tarz hastalıkların gece zirveye vurması klasiktir. Bütün gecemiz duş, ıslak bezler ve ateşdüşürücüler ile geçti ama ateşin bileğini bir kere bile bükemedik.

Sabah otel doktoru geldi sağolsun yine. Kıpırcan'da bademcik enfeksiyonu da buldu. Garibimin bademcikleri havadan nem kapar zaten. Hemen antibiyotiğe başladık.

Bu arada yine Allahtan otel hemen çarşı caddesinin dibinde. Biz günde 3 posta, 5 dakikada dibimizdeki eczanenin gediklisi olduk.

Perşembe ateşi ciddi derecede düşürüp uçağa zor attık kendimizi. Griswold ailesinin maceraları biter mi. Taksimiz bizi iç hatlar yerine dış hatlar gidişe bırakmış. Allahın sıcağında bavullarımızı iten bir görevli ve biri kucakta biri arabada bir çocuk ile rampa inip çıkarak terminalimize vardık.

Dün cuma akşamı itibari ile ateş tamamen düştü. Antibiyotiğe devam. Nasıl nelet bir virüse yakalanmışız ki, ateş düşürücüler zerre kadar fayda etmedi.

Burada pratik hiçbir durum yok tabi. Anne baba hasta olunca durum bir berbat, çocuklar hasta olunca daha berbat. En azından Türkiye'ye tam gelmeden ayaküstü eşimle benim aynı anda hasta olduğumuz durum gibi yalnız başımıza değildik de, destek kuvvetleri bize çok kuvvet verdi sağolsunlar. Onlar olmasalarmış ne halt edermişiz düşünmek bile istemiyorum.

Ölüdeniz'den içimde büyük bir ukte ile ayrıldım. Ama bir daha gideceğimi de zannetmiyorum. Deniz keşke o kadar pis olmasaydı. Çocuklara Kelebekler Vadisini gösterebilseydim, tekne turu ile koylara gidebilseydik.

Veya en güzeli keşke hiçbirşey yapmadan ööööylece yatsaydık ama hasta olmasaydık.

Sağlıkla, tüm sevdikleriniz yanınızda güzel bir haftasonu diliyorum.

1 Milyon Kalem ile Deprem Çocuklarına El Uzatın

Benim adım Pratik Anne ve ben bir kitap bağımlısıyım. Bir kısmınız çanta, ayakkabı, takı, elbise, bebek ve çocuklarınız eşya veya oyuncak hastasısınız. Ben de geri kalan kısmınız gibi kitap bağımlısıyım. Babam da öyle. Genetik olma ihtimali çok yüksek.

Geçen hafta, Bursa'dan ayrılmadan babamın (ve annemin) kütüphanesini düzenledim. Benden başkası yapmazdı. Yani ancak başka bir kitap bağımlısı el atardı bu olaya. Tıp ve eczacılık kitapları ve ansiklopediler hariç 1,982 kitap. Kitapların hepsini kategorize ettim, Excel'e kaydettim, ve organize bir şekilde (hayır, boy sırası değil) yerleştirdim.

Bu esnada artık biraz da toparlandık. Benim ve kardeşimin okuldan Ingilizce ve Almanca kitaplarımız, dergiler (Geo, Nat Geo, Focus), bazı okuma kitapları ayrıldı. Ansiklopedilerden bir kısmı ayrıldı. Sonra Friendfeed'den bunları nereye bağışlayabilirim diye sordum ama ramazan olması dolayısı ile olsa gerek, yemek resmi iliştirmediğimden cevap gelmedi. Kendi göbeğimi kendim kesmekte ustayımdır. Biraz araştırıp soruşturdum. Kutu sayısı ve ağırlığına bakınca bunu uzak bir yere yollamanın astarı yüzünden pahalıya geleceğini hesap edince annem (akıllı kadın vesselam) en yakın köyün muhtarına telefon açtı. Muhtar amca hemen gelip kitapları oranın ilkokuluna götürmek üzere aldı.

Tıp ve eczacılık kitapları Uludağ Üniversitesinin kütüphanelerine gitti.

Benim 15 senedir bakmadığım üniversite notları da geri dönüşüm kutularını boyladılar.

Bu süreçte Bir milyon kalem kampanyalarını yürüten Uzağa giden kadın ile haberleştik ve yeni bir kampanyadan haberdar oldum. Kitaplar oraya gitmedi ama evde gönderilebilecek bir kutu temiz defter mevcut. Belki kalem ve çanta bile ekleyebiliriz. Ben ve ailem sahip olduğum sağlık ve imkanlar için çok şanslıyız ve özellikle ramazan ayında paylaşmanın ve bağışlamanın önemini daha çok hatırlıyoruz.

Siz de 17 Ağustos depreminin çiçeklerini okutmak için okul çantası, kalem, defter, silgi, boya kalemi, kalem kutusu vb. hediyelerinizi.

Çınarcık İlköğretim Okulu

Halit Kılıç (Okul Müdür Yardımcısı)

Hasan Baba Yolu - Çınarcık - Yalova

adresine yollayabilirsiniz. Gönderilerinizi takip edilmesi için, lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta ile bilgi veriniz. Lütfen gönderilerinizin üzerine "Birmilyonkalem Umut Çiçekleri Okulda" kampanyası notunu eklemeyi unutmayınız.

Bu blogu okuyan siz sevgili blog arkadaşım, bu kampanyaya bloğunuzda yer vererek de destek verebilirsiniz.

Detaylar için Umut Çocukları Okulda! yazısını okuyunuz.